Όσο πιο απλά γίνεται γιατί θέλει πολύ ανάλυση και δεν γίνεται εύκολα και γρήγορα στο χαρτί. Τα αυτοκίνητα γενικά έχουν δύο καταστάσεις λειτουργίας της μηχανής, open και closed loop. Στο closed-loop η ECU παρακολουθεί την κατάσταση της μηχανής από διάφορους σένσορες και επανατροφοδοτεί τα μπεκ για να διατηρεί πάντα ένα περίπου στοιχειομετρικό AFR. Σε αυτή τη κατάσταση περνάνε τα αυτοκίνητα περίπου το 95% του χρόνου λειτουργίας τους. Η άλλη λειτουργία είναι open-loop (ή wot, wide-open-throttle, τέρμα γκάζι που λέμε), όπου το αυτοκίνητο περνάει το 5% του χρόνου του (πόσο και πότε πάμε με τέρμα γκάζι ? σε εκκινήσεις, προσπεράσεις κλπ) η ECU δεν κοιτάει σένσορες αλλά ψεκάζει προκαθορισμένες ποσότητες με δεδομένους χρονισμούς, προ-προγραμματισμένη βάσει της εκτιμώμενης απόδοσης του κινητήρα.
Στο πρώτο χάρτη (closed-loop) αλλάζουμε συνήθως το TargetAFR αν θέλουμε να έχουμε οικονομία, ενώ στο δεύτερο αλλάζουμε ποσότητες, χρονισμούς κλπ ψεκασμού, ώστε να αντισταθμίσουμε την παραπάνω δύναμη, υπερπίεση του turbo κλπ. Ο πρώτος χάρτης δίνει οικονομία, ο δεύτερος δίνει την αυξημένη δύναμη. Επίσης μπορείς να αλλάξεις χάρτες χρονισμού, μετάβαση από τον ένα στον άλλο και άλλα πολλά, αλλά τα βασικά για αυτό που ρωτάς είναι τα δύο που ανέφερα.
Τώρα για το τι αντέχει ο κάθε κινητήρας, εξαρτάται τι θες, πόσο το τσιτώνεις, κάθε πότε το συντηρείς, αν το προσέχεις κλπ. Το εργοστασιακό πρόγραμμα (125 και 140) είναι προφανώς safe επιλογές, αλλά και οι τυπικές κονσέρβες που υπάρχουν στους γνωστούς tuners δεν πάνε και πολύ παραπάνω, 145, άντε 150 άλογα.